Tadeusz Rózewicz

Tadeusz-Rozewicz foto

RRUGËDALJE

Jam
këmbëngulës
dhe në këmbënguljen time i bindur
si dyll
vetëm në këtë mënyrë
mund të marr gjurmën e botës


PESHË E HEQUR

Ai erdhi drejt jush
dhe tha këtë

ju nuk jeni përgjegjës
as për botën as për fundin e botës
kjo peshë ju është hequr nga supet
jeni si zogjtë si fëmijët
prandaj zbavituni

dhe ata zbaviten

dhe harrojnë
që poezia e sotme
është një luftë për të frymuar


KUSH ËSHTË POET

Është poet ai që shkruan vjersha
dhe ai që nuk shkruan vjersha

është poet ai që çlirohet nga prangat
dhe ai që i vë vetes pranga

poet është ai që beson
dhe ai që nuk arrin dot të besojë

është poet ai që gënjente
dhe ai që e kanë gënjyer

ai që ka rënë
dhe ai që ngrihet

poet është ai që ikën
dhe ai që nuk mundet të ikë


MES PUNËVE TË SHUMTA

Mes punëve të shumta
të një urgjence të skajshme
harrova
që duhet edhe
të vdes

i pavetëdijshëm siç isha
e shpërfillja këtë detyrë
ose e përmbushja
përciptazi

qysh nesër
gjithçka do ndryshojë

do nis të vdes gjithë kujdes
gjithë optimizëm e urtësi
pa humbur kohë


KORREKTIM

Vdekja nuk do korrigjojë
asnjë varg në strofë
ajo nuk është korrektore
dhe as ndonjë redaktore
dashamirëse

një metaforë e keqe është e pavdekshme

një poet i dobët që vdes
është një poet i dobët i vdekur

një njeri i mërzitshëm pasi vdes vazhdon të mërzitë
përtej varrit një kaqol
s’pushon së thëni marrëzira


BARI

Mbij
midis gurëve të mureve
aty ku
ata janë vënë një mbi një
aty ku ata janë ngjitur
aty ku ata formojnë kubé

atje rrëshkas
farë e verbër
e hapërdarë prej erës

në krisat e heshtjes
shtohem me durim
pres që muret të shemben
e t’i rikthehen tokës

atëherë do të mbuloj
fytyrat dhe emrat


PO RREKESHA TË KUJTOJA…

Po rrekesha të kujtoja
atë vjershë
të bukur
që s’u shkrua kurrë

e krijuar në zgavër të natës
dhe tashmë pothuajse e pjekur
ajo ishte zhytur
e shkrirë në dritën e ditës
nuk ekzistonte më

ajo vjershë ishte me gjasë
një vjershë për vetveten
si një perlë që është
përshkrimi i një perle
dhe një flutur përshkrimi i një fluture

herë-herë e kisha në majë të gjuhës
dhe i shqetësuar prisja
shndërrimin e saj
në fjalë poetike

ajo vjershë e venitur
në dritën e ditës
ishte mbyllur mbi vete
dhe vetëm ndonjëherë
shkëlqen me një vezullim të qashtër

por unë nuk kërkoj ta nxjerr
nga ato thellësi të errëta
për ta lënë mbi bregun e rrafshët
të realitetit


VJERSHË

Kisha dashur të përshkruaj
rënien e gjetheve
në një park të Jugut

pesë mjellma të bardha
që shkasin mbi pasqyrën e ujit
të mjegulluar

kisha dashur të pikturoj
krizantemat e zeza
të oksiduara nga bryma

dritën mbi buzët
e një vajze
që kalon

kisha menduar për poetët
e vendit të Mesit
që zotëronin artin
e shkrimit të veprave të përsosura
ata u shuan
por drita e poezisë së tyre
vjen ende deri tek unë
mbas një mijë vjetësh

një gjethe sapo preku tokën

dhe kuptova
lotët e tablove
heshtjen e muzikës
misterin e poezisë së gjymtuar

me t’u kthyer në shtëpi
dora zuri të shkruajë
një vjershë
shurdhmemece
që deshi të ekzistonte
të shihte dritën
por nuk dua ta shkruaj
e dëgjoj tek resht pak nga pak
së frymuari


ORTEK

mbi kokat tona ra një ortek
shkëmbinjsh gurësh guriçkash

mund të themi se poetët
e vranë poezinë
me guriçkat e fjalëve

vetëm belbani
Demosten
i përdori mirë
duke i rrotulluar
nëpër gojë
derisa i doli gjak
dhe u bë një nga gojëtarët
e mëdhenj
të botës

P.-S.
edhe mua m’u morën këmbët
mbi një gur në fillim të rrugës sime

 

Përkthyer nga Alket Çani