Henri Michaux

michaux-foto

JETA IME

Ti shkon pa mua, jeta ime.
Ti ecën.
Dhe unë ende pres të bëj një hap.
Betejën ti e çon tjetërkund.
Ti kështu të shkretë më lë.
Unë asnjëherë s’të kam ndjekur.
Unë nuk i shoh qartë ato që ti jep.
Atë pak gjë që dua, ti kurrë nuk e sjell.
Për shkak të kësaj mungese, unë dëshiroj kaq shumë.
Kaq shumë gjëra, pothuajse pafundësinë…
Për shkak të asaj pak gjëje që mungon, që ti kurrë nuk e sjell.

 

NË PRITJE

Një qenie e marrë,
një qenie far,
një qenie një mijë herë e fshirë,
një qenie e mërguar në fund të horizontit,
një qenie turivarur në fund të horizontit,
një qenie e dobët,
një qenie e plotë,
një qenie krenare,
një qenie që do donte me qenë,
një qenie në trandjen e dy epokave që përplasen,
një qenie në gazrat mbytës të vetëdijeve që vdesin,
një qenie si në ditën e parë,
një qenie…

 

DHE ËSHTË GJITHMONË

Dhe është gjithmonë shpimi me heshtë
luzma e grerave që i turret syrit
lepra
dhe është gjithmonë ija e hapur

dhe është gjithmonë i varrosuri për së gjalli
dhe është gjithmonë tabernakulli i thyer
krahu i brishtë si qerpik që lufton me lumin
dhe është gjithmonë nata që rikthehet
hapësira e zbrazët që përgjon

dhe është gjithmonë qingla e vjetër
dhe është gjithmonë i varrosuri për së gjalli
dhe është gjithmonë ballkoni i shembur.
Nervi i tendosur brenda zemrës që kujtohet
zogu-baobab që fshikullon trurin
përroi ku qenia lëshohet me ngut
dhe është gjithmonë takimi në shtrëngatë
dhe është gjithmonë bregu i eklipsit
dhe është gjithmonë pas gardhit të qelive
horizonti që sprapset, që sprapset…

 

Përkthyer nga Alket Çani